celować


celować
celować I {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk Ia, celowaćluję, celowaćluje, celowaćany {{/stl_8}}– wycelować {{/stl_13}}{{stl_8}}dk Ia {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'mierzyć z czegoś (np. broni) do celu': {{/stl_7}}{{stl_10}}Celować z armaty, karabinu. żołnierze uczą się celować do tarczy. Wycelować i wystrzelić. Rakiety zostały wycelowane na terytorium wroga. Reporterzy wycelowali swoje teleobiektywy w mównicę. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'starać się coś osiągnąć, trafić (z czymś) na odpowiedni moment (co może zakończyć się powodzeniem) ': {{/stl_7}}{{stl_10}}Zawodnicy celują z formą na olimpiadę. Wycelować z obiadem na czwartą. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}\ {{stl_20}}
{{/stl_20}}celować II {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk Ia {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'próbować trafić w cel strzelając, rzucając czymś, uderzając itp.': {{/stl_7}}{{stl_10}}Chłopcy celują rzutkami do tarczy. Działa celowały w stanowisko dowodzenia. Chuligani celowali kamieniami w okna. Szermierz zadając pchnięcie celował w pierś. Celować piłką do kosza. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'być skierowanym w stronę celu': {{/stl_7}}{{stl_10}}Łódź celowała dziobem w wąski przesmyk między rafami. Teleskop celuje w rozgwieżdżone niebo. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}\ {{stl_20}}
{{/stl_20}}celować III {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk Ia, celowaćluję, celowaćluje {{/stl_8}}{{stl_7}}'przewyższać innych w jakiejś dziedzinie, wyróżniać się; przodować': {{/stl_7}}{{stl_10}}Celować w nauce, w pływaniu. Celować inteligencją, urodą wśród innych. <łac.> {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • celować — I ndk IV, celowaćluję, celowaćlujesz, celowaćluj, celowaćował, celowaćowany «mierzyć do celu» Celować do napastnika z pistoletu. Celować w środek tarczy, w czyjąś pierś, w głowę. przen. «zmierzać do czegoś, dążyć do osiągnięcia czegoś; starać się …   Słownik języka polskiego

  • mierzyć — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIa, mierzyćrzę, mierzyćrzy, mierzyćrzony {{/stl 8}}– wymierzyć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIa {{/stl 8}}{{stl 7}} brać kogoś, coś za cel, celować z czegoś (broni, procy itp.) w coś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Mierzyć w… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • muszka — Mieć, trzymać kogoś, coś na muszce; brać, wziąć kogoś, coś na muszkę, na cel a) «celować, wycelować do kogoś lub czegoś z broni palnej»: Napastnik, który cały czas trzymał go na muszce, przez moment zawahał się (...). H. Mąka, Piraci. b) «śledzić …   Słownik frazeologiczny

  • wieść — I. Głucha wieść zob. głuchy 1. Hiobowa wieść zob. hiobowy. Wieść głosi, niesie zob. głosić. Wieść gruchnęła zob. gruchnąć. Wieść o kimś, o czymś zaginęła zob. zaginąć. II. Wieść, wodzić prym, rej «górować, celować w czymś, mieć …   Słownik frazeologiczny

  • cel — m I, D. u; lm M. e, D. ów 1. «to, do czego się dąży, co się chce osiągnąć; punkt, miejsce, do którego się zmierza» Bliski, daleki, nieosiągalny, zamierzony, wspólny, szczytny cel. Cel podróży. Cel marzeń, dążeń. Cel życia. Błąkać się bez celu.… …   Słownik języka polskiego

  • celowanie — n I rzecz. od I, II celować …   Słownik języka polskiego

  • celujący — imiesł. przymiotnikowy czynny czas. celować (p.) celujący w użyciu przym. «przodujący w czymś, wzorowy, doskonały» Celujący uczeń. ∆ Celujący stopień, celująca nota itp. «najwyższa ocena w systemie ocen szkolnych (dziś rzadko stosowana)» …   Słownik języka polskiego

  • godzić — ndk VIa, godzićdzę, godzićdzisz, gódź, godzićdził, godzićdzony 1. «doprowadzać do porozumienia, do zgody; jednać» Godzić skłóconych, zwaśnionych. 2. «łączyć coś z czymś; przyjmować, stosować dwie różne rzeczy, sprawy» Godzić pracę z rozrywką.… …   Słownik języka polskiego

  • kuper — m IV, D. kuperpra, Ms. kuperprze; lm M. kuperpry 1. «tylna część tułowia u ptaków, z której wyrastają pióra ogonowe» Gęsi kuper. ◊ pot. Bić, strzelać jak w kaczy kuper «bić, strzelać skutecznie, nie napotykając oporu, celować do widocznego celu… …   Słownik języka polskiego

  • mierzyć — ndk VIb, mierzyćrzę, mierzyćrzysz, mierz, mierzyćrzył, mierzyćrzony 1. «określać ilość, wielkość czegoś (kogoś), przez porównanie z odpowiednią jednostką miary; dokonywać pomiarów, wymierzać; wydzielać coś miarką, odmierzać» Mierzyć tkaninę, plac …   Słownik języka polskiego